Zaterdagochtend, 1/8/2015, 7u30. De katten mochten uitzonderlijk vroeg naar buiten. Het beloofde mooi weer
te worden, we hoefden op zich nergens heen, dus er was geen reden dat ze niet
konden. Maar nog geen tien minuten later, terwijl ik net aan de koffie zat en aan
een nieuwe blog begonnen was, hoorde ik fel geblaas bij de tuindeur.
Mijn eerste idee was
dat de deur dichtgevallen was en het nu bonje was tussen een paar katten die
naar binnen wilden. Ik verdacht vooral Sayath van weer een dramaqueenscène. In
de keuken zag ik dat het inderdaad de deur was die op een hele kleine kier dicht
en toen ik hem opende, stond daar geen Sayath, maar een blazende Bowie - en op
de drempel stond Tijger.
Het duurde even voor
het tot me doordrong.
Tijger was terug!
En potverdorie, hij
keerde zijn kar alweer!
"Oh nee,"
mompelde ik, "jij gaat nergens heen!" en ik graaide hem van de grond.
Niet dat hij tegenstribbelde, hij leek het allemaal best te vinden. En eenmaal
binnen werd duidelijk dat hij niet alleen vermagerd was, maar ook de knuffels
heel erg gemist had. Hij kwam steeds bij me terug.
Het grootste deel
van de dag heeft hij geslapen. Hij kwam beneden om te eten, even te mekkeren
voor de deur in de stille hoop dat een van ons die zou opengooien, wat
uiteraard niet gebeurde, en ging toen maar terug naar boven.
De andere katten
hadden we in een mum van tijd binnengehaald - nu Tijger terug was, moest hij
toch zeker een dag of twee binnen blijven, en dan zijn alle katten gelijk voor
de wet. Bovendien zagen wij heel snel dat het nuttig was om ze weer aan elkaar
te laten wennen.
Bowie liep Tijger overal achterna, zelfs nu nog, 5 dagen sinds
hij terug is. Lapje en Troel bliezen en gromden naar hem; nu doet alleen Troel
dat nog, maar Lapje negeert hem. Het lijkt alsof ze echt heel, heel pissed is
dat hij het lef had haar veertien dagen alleen te laten. Spook laat het
allemaal koud, maar dat is een kat die zelfs niet verpinkt als het gigantisch
onweert, dus veel zegt dat niet. Sayath daarentegen loopt nog altijd met wijde
bogen om Tijger heen. 
Maandagavond heb ik
hem bij onze lieve dierenarts laten chippen. Enerzijds is het een
geruststelling dat hij zelf de weg naar huis vond, anderzijds willen we een
volgende keer niet het risico lopen dat hij bij een asiel of dierenarts terechtkomt zonder dat
die gegevens kan vinden over hem. Het wordt tijd dat bij wet vastgelegd wordt
dat niet alleen honden maar ook katten gecontroleerd moeten worden op een chip.
Ik vond via een website voor vermiste dieren de melding dat een kat na 7 jaar
(!) eindelijk terug thuis was: dat dier was echt gechipt, maar niemand had in
al die tijd de moeite genomen een keer te kijken…
Vandaag mocht Tijger
voor het eerst weer naar buiten. Hij is een doler. Hij patrouilleert graag. Hij
is geen kat om dag in dag uit binnen te zitten. Zes keer kwam hij braafjes
terug de tuin in vandaag.
Om half zes besloot ik het lot niet te tarten - hoe later
op de avond, hoe groter de goesting om weg te blijven - en deed behoedzaam de
deur dicht. Hij had het niet eens door.
Nu is alleen zijn
zusje Lapje nog buiten, maar zij voelt geen enkele behoefte om verder dan de
tuin te gaan. Zij kan er ook niet uit. De enige die de sprong waagt, is Tijger.
Dank jullie wel, allemaal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten