De magie van boeken

Ik kan me al niet meer herinneren hoe dikwijls ik naar The Song of Achilles heb geluisterd, geschreven door Madeline Miller, verteld door Frazer Douglas. Zelden las ik een boek dat me zo raakte en zo hard bij me blijft. En daarom, net zoals er van die boeken zijn die ik telkens opnieuw kan lezen, is dit tot dusver het enige waar ik telkens weer naar kan luisteren. Ik kreeg het via Audible, van een vriendin, die ik alleen al hiervoor eeuwig dankbaar ben.

Ik lees momentel Warrior Cats, boek twee van serie twee, voor aan mijn zoon. Het is een verhaal dat zich met elke kat, elk hoofdstuk dieper in mijn wezen verweeft. Ik moet alleen hard mijn best doen over de vele, vele, en vaak afschuwelijke spellings-, tik- en vertaalfouten heen te lezen. Als schrijver en editor kan ik me daar ontzettend over opwinden. Maar de verschijningen van Spikkelblad als spirituele gids, maken me dan weer zo emotioneel dat mijn kind het hoort in mijn stem. Het heeft wellicht te maken met hoe ik onze eigen katten ervaar, en met mijn eigen spirituele aanleg/interesse en verlangen naar sterren en maan - ik geloof sterk in energieën, in zielsherkenning, en ik maak weleens maanwater en doe zuiveringsrituelen met salie en zoutschalen.

Het doet me ongelooflijk deugd dat mijn zoon ook zo van lezen houdt. Wanneer zijn hoofd genoeg heeft van Minecraft, durft hij al snel naar een van zijn boeken te grijpen. Momenteel leest hij Het Zonnepad van de Warrior Cats, over het allereerste begin van de Clans. Tegelijk leest hij Pluisje is Verdwaald, van Holly Webb. Het is een boek dat hij eerst bij de bibliotheek leende, in het tweede leerjaar, en daarna van zijn eigen centjes kocht. Hij heeft er een gewoonte van gemaakt om twee of drie boeken tegelijk te lezen. Op een of andere manier geeft hem dat meer structuur.

Onze liefde voor verhalen vertaalt zich ook in onze dagelijkse bezigheden. Een gebeurtenis of een woord in de krant kan al genoeg zijn om onze verbeelding te wekken, waarbij we ons bijna verliezen in onze eigen verzinsels, die overigens vaak doorspekt zijn met sarcasme of simpele opgetogenheid. Mijn kind strooit dan de moeilijkste woorden, met meerdere betekenissen maar steeds gebruikt in de juiste context en situatie, in het rond; echter, bij zijn schoolwerk beperkt hij zich tot bijna basiswoorden, alsof hij zich schaamt voor het feit dat hij weet wat hij weet.

Ik hoop toch dat hij op een dag trots is dat hij over een grote, rijke woordenschat beschikt, in plaats van beschaamd.

(voor)Lezen

Toen hij nog een baby was, zong ik voor hem, fluisterde ik rijmpjes in zijn oor en neuriede ik voor hem. Toen hij een peuter was, las zijn papa hem voor, uit Nijntje, Dikkie Dik en Bobbi. Dat werd dan gaandeweg uitgebreid met Brandweerman Sam, Gonnie, Jip&Janneke, en dinosaurus-leesvoer. Toen hij een kleuter werd, merkten we echter dat de voorleesboekjes voor zijn leeftijd niet langer interessant genoeg waren...

Hoewel hij nu nog steeds in de bibliotheek op zoek gaat naar prentenboeken en van die typische baby-voelboekjes, heeft hij hier thuis vooral interesse in wetenschappelijk werk - eerste atlas, eerste encyclopedie, naslagwerken over dinosaurussen... alles waar maar weetjes en feitjes in voorkomen (waarmee hij je dan overvalt op de gekste momenten, uiteraard). 

Een heel halfjaar moest er 's avonds worden 'voorgelezen' uit dinosaurusboeken, soort per soort, wat ze aten, hoe ze leefden, hoe ze doodgingen, wie ze opgroef. Tot we het beu werden, zijn papa en ik, en we besloten het roer om te gooien. Met Kerst kreeg hij zijn eerste Geronimo Stilton (dat meteen het favoriete voorleesboek van toen werd), en later ook de Dinobaai van Rex Stone (idem, inmiddels aan de tweede voorleesronde toe).
En we keken ook eens in onze eigen jeugdboekenverzameling. We vonden De Kleine Kapitein van Biegel, en Het Oneindige Verhaal - beide vielen zeer in de smaak, hoewel de laatste nog niet volledig uit is, en we bij de eerste vastgelopen zijn in het tweede deel. 

Want toen kwam ik thuis met Carlo Cabana van Bjorn Van den Eynde, en toen vergat hij de rest...

Gisteravond, toen hij al lang moest slapen, 'betrapte' ik hem met De Glibberende Kwallenbende op schoot in zijn bed. Hij keek me heel onschuldig aan, met van die grote ogen, en fluisterde toen: "Ik wilde nog een beetje lezen..." Niet dat hij al echt kan lezen, maar soit, het idee is goed. Ik vond het best grappig en ook wel tof, dus gaf hem nog tien minuten extra tijd. Om half negen moest het licht écht uit. ;-)
Vanochtend stond hij op, maar ging gelijk terug naar zijn kamer, waar hij bleef hangen - met inderdaad De Glibberende Kwallenbende, "want ik wil verder lezen". Dat nam hij uiteindelijk mee naar beneden, half lezend de trap af, waarna hij zich in de zetel nestelt en druk begint te bladeren, en helemaal in het boek gezogen wordt.

En net als zijn ouders indertijd is hij er slechts met veel moeite uit te trekken, dus het klaarmaken vanochtend kostte wat meer tijd dan andere dagen :-)