(voor)Lezen

Toen hij nog een baby was, zong ik voor hem, fluisterde ik rijmpjes in zijn oor en neuriede ik voor hem. Toen hij een peuter was, las zijn papa hem voor, uit Nijntje, Dikkie Dik en Bobbi. Dat werd dan gaandeweg uitgebreid met Brandweerman Sam, Gonnie, Jip&Janneke, en dinosaurus-leesvoer. Toen hij een kleuter werd, merkten we echter dat de voorleesboekjes voor zijn leeftijd niet langer interessant genoeg waren...

Hoewel hij nu nog steeds in de bibliotheek op zoek gaat naar prentenboeken en van die typische baby-voelboekjes, heeft hij hier thuis vooral interesse in wetenschappelijk werk - eerste atlas, eerste encyclopedie, naslagwerken over dinosaurussen... alles waar maar weetjes en feitjes in voorkomen (waarmee hij je dan overvalt op de gekste momenten, uiteraard). 

Een heel halfjaar moest er 's avonds worden 'voorgelezen' uit dinosaurusboeken, soort per soort, wat ze aten, hoe ze leefden, hoe ze doodgingen, wie ze opgroef. Tot we het beu werden, zijn papa en ik, en we besloten het roer om te gooien. Met Kerst kreeg hij zijn eerste Geronimo Stilton (dat meteen het favoriete voorleesboek van toen werd), en later ook de Dinobaai van Rex Stone (idem, inmiddels aan de tweede voorleesronde toe).
En we keken ook eens in onze eigen jeugdboekenverzameling. We vonden De Kleine Kapitein van Biegel, en Het Oneindige Verhaal - beide vielen zeer in de smaak, hoewel de laatste nog niet volledig uit is, en we bij de eerste vastgelopen zijn in het tweede deel. 

Want toen kwam ik thuis met Carlo Cabana van Bjorn Van den Eynde, en toen vergat hij de rest...

Gisteravond, toen hij al lang moest slapen, 'betrapte' ik hem met De Glibberende Kwallenbende op schoot in zijn bed. Hij keek me heel onschuldig aan, met van die grote ogen, en fluisterde toen: "Ik wilde nog een beetje lezen..." Niet dat hij al echt kan lezen, maar soit, het idee is goed. Ik vond het best grappig en ook wel tof, dus gaf hem nog tien minuten extra tijd. Om half negen moest het licht écht uit. ;-)
Vanochtend stond hij op, maar ging gelijk terug naar zijn kamer, waar hij bleef hangen - met inderdaad De Glibberende Kwallenbende, "want ik wil verder lezen". Dat nam hij uiteindelijk mee naar beneden, half lezend de trap af, waarna hij zich in de zetel nestelt en druk begint te bladeren, en helemaal in het boek gezogen wordt.

En net als zijn ouders indertijd is hij er slechts met veel moeite uit te trekken, dus het klaarmaken vanochtend kostte wat meer tijd dan andere dagen :-)

  

Anders kijken

Mijn nachtkastje ligt vol boeken, erop en erin, maar er liggen standaard ook een aantal Flow-magazines. Laat ik daar af en toe eens in terugbladeren, en bladwijzers ontdekken die ik er ooit in stopte, bij interessante artikels waarvoor ik op dat moment geen tijd (of zin) had. Vandaag stuitte ik op een bladwijzer in de eerste Flow van dit jaar: "Bekijk het eens anders", en hoe je op een vrij eenvoudige manier jezelf kunt leren veel minder negatief (en veroordelend) naar de wereld om je heen te kijken.

Want er zit wel wat in: als het regent, denk ik ook vaak "damn", en als de katten rond mijn benen draaien terwijl ik snel naar de keuken wil omdat de kookwekker gegaan is, roep ik ook wel eens iets wat niet zo mooi is. Terwijl het veel fijner en rustiger zou zijn om de zaak even anders te bekijken: regen kan ook erg mooi zijn om naar te kijken, en toegegeven, ook koud om doorheen te fietsen, maar het kan ook tien keer slechter (het had sneeuw kunnen zijn) en bij thuiskomst kan je een lekker hete douche nemen (heerlijk lang, misschien met Lush, hihi). En wat die katten betreft: het heeft ook wel een zekere charme dat ze achtjes rond je benen draaien, juist omdat het zo typisch kat is om dat te doen op een moment dat het niet uitkomt. Dat de broccoli dan wat langer geborreld heeft, tja... dan prak je er een pureetje van. Toch?

Klinkt allemaal heel eenvoudig, maar het omkeren van je denkwijze is nog niet zo vanzelfsprekend. Ik ben wat soepeler geworden sinds ik moeder werd, meer bepaald dat ik toch wat sneller loslaat wat minder belangrijk is (zeg maar, een verf-smos-partij van Rune) en meer aandacht geef aan wat echt telt (Rune die uitglijdt over de verf en zich bezeert). 
En toch betrap ik mezelf er ondanks alles op dat in momenten van stress het omkeer-denken veel minder vanzelf gaat. Ik zal er toch bewuster mee moeten omgaan en zien wat het uiteindelijke resultaat is - wat meer mindful in het moment van denken proberen staan.

Oefening van de dag: blij en fruitig blijven terwijl Rune om me heen draait en ik zo graag wil schrijven. Omkeerdenken: wat fijn is het toch dat hij bij mij wil zijn (ook al is het om te proberen tokkelen op het toetsenbord en mij van mijn stoel te werken omdat-ie zelf zo graag rondjes draait op dat ding...) *grijns* 

Kleine draken en waterplassen

Soms is hij net een jonge hond.

Kleine draak in het bos

Geen waterplas is veilig voor hem. Niet zelden tot geringe frustratie van de juf - want zich inhouden tot aan het eind van de dag lukt natuurlijk niet. Nee, plassen stampen moet 's ochtends vroeg al gebeuren, wellicht nog voor de bel gaat. En hij dus met natte broek, sokken en schoenen om 8u45 de klas ingaat, turnt, speelt, in de kring vertelt en luistert.
Dan komt hij helemaal vrolijk thuis en is het kleren afstropen, schoenen vol krantenpapier, en lekker droge warme kleren aan.


O, wat ben je weer nat! Heb je weer in de plassen gesprongen?
*knikt heftig* Ik heb ook geturnd,
Met natte kleren?
*knikt weer* Ja, met natte kleren.
Heb je het dan niet koud gehad?
- Nee hoor, ik had het niet koud.
En hebben ze geen reservekleren op school?
- Juf wist het niet.
O. Ze wist het niet. Ze had het niet door? Je weet toch dat je niet in de plassen mag springen?
- Ja, weet ik. Maar juf zag het niet.
Dat maakt niet uit. En je jas, hoe komt die zo vuil?
- Omdat wij, hè, wij hebben met slijk gespeeld. Jozef, Ulryke en ik.
Met slijk? Ieeeuwwww.
*brede grijns*

Zo dus...