Anders kijken

Mijn nachtkastje ligt vol boeken, erop en erin, maar er liggen standaard ook een aantal Flow-magazines. Laat ik daar af en toe eens in terugbladeren, en bladwijzers ontdekken die ik er ooit in stopte, bij interessante artikels waarvoor ik op dat moment geen tijd (of zin) had. Vandaag stuitte ik op een bladwijzer in de eerste Flow van dit jaar: "Bekijk het eens anders", en hoe je op een vrij eenvoudige manier jezelf kunt leren veel minder negatief (en veroordelend) naar de wereld om je heen te kijken.

Want er zit wel wat in: als het regent, denk ik ook vaak "damn", en als de katten rond mijn benen draaien terwijl ik snel naar de keuken wil omdat de kookwekker gegaan is, roep ik ook wel eens iets wat niet zo mooi is. Terwijl het veel fijner en rustiger zou zijn om de zaak even anders te bekijken: regen kan ook erg mooi zijn om naar te kijken, en toegegeven, ook koud om doorheen te fietsen, maar het kan ook tien keer slechter (het had sneeuw kunnen zijn) en bij thuiskomst kan je een lekker hete douche nemen (heerlijk lang, misschien met Lush, hihi). En wat die katten betreft: het heeft ook wel een zekere charme dat ze achtjes rond je benen draaien, juist omdat het zo typisch kat is om dat te doen op een moment dat het niet uitkomt. Dat de broccoli dan wat langer geborreld heeft, tja... dan prak je er een pureetje van. Toch?

Klinkt allemaal heel eenvoudig, maar het omkeren van je denkwijze is nog niet zo vanzelfsprekend. Ik ben wat soepeler geworden sinds ik moeder werd, meer bepaald dat ik toch wat sneller loslaat wat minder belangrijk is (zeg maar, een verf-smos-partij van Rune) en meer aandacht geef aan wat echt telt (Rune die uitglijdt over de verf en zich bezeert). 
En toch betrap ik mezelf er ondanks alles op dat in momenten van stress het omkeer-denken veel minder vanzelf gaat. Ik zal er toch bewuster mee moeten omgaan en zien wat het uiteindelijke resultaat is - wat meer mindful in het moment van denken proberen staan.

Oefening van de dag: blij en fruitig blijven terwijl Rune om me heen draait en ik zo graag wil schrijven. Omkeerdenken: wat fijn is het toch dat hij bij mij wil zijn (ook al is het om te proberen tokkelen op het toetsenbord en mij van mijn stoel te werken omdat-ie zelf zo graag rondjes draait op dat ding...) *grijns* 

November

Het is weer november. Voor mijn lijf betekent dat weer afzien. Kou en nattigheid hebben een nogal versterkend effect op de fibromyalgie en reuma, dus de laatste dagen voel ik me zo zwaar als een olifant en beweeg ik me door stroop in plaats van door lucht, en kost zelfs fietsen op mijn megasuperfantastische e-bike me moeite. 

Het wordt dus ook weer een tijd van afwegen. Kiezen tussen wat belangrijker is en wat niet, wat leuker lijkt en wat niet - en dan natuurlijk ook daar weer de prijs voor betalen. Mentaal wordt het dus ook weer zwaar. Iets waar ik heel erg tegenop zie, omdat ik gewoon wil doen wat iedereen doet. Zelfs al weet ik dat ik dat niet kan.

Anderzijds: het is ook weer de tijd voor warme choco, lekker warme dekentjes, hete douches, heerlijk ontspannend bad, knuffels met katten en zoon, en in de watten gelegd worden door echtgenoot-lief. En natuurlijk, de virtuele knuffels van vrienden met wie je niet kunt afspreken door gebrek aan energie. 

It's November again. For my body, that means suffering all over again. The cold and moist have an aggravating effect on the Fibromyalgia and rheuma, so for the last couple of days I feel as if I'm as heavy as an elephant, and I move through syrup instead of air, and even the cycling on my megasuperfantastic e-bike takes the best of me.

That also means it's time for weighing out things. Choosing between what's more important and what's not, what seems more fun and what does not - and then of course there is that price to pay. So mentally, it's going to be tough yet again. Something I never look forward to, because I so much want to do what everyone else is doing. Even knowing that I simply am not able to.

On the plus side: it's also time for hot chocolate, warm blankies, hot showers, nice relaxing baths, cuddles with cats and son, and being taken care of by my hubbie. And of course, the virtual hugs from friends, who you cannot meet up with due to lack of energy.

Accepteren

Wijze woorden in de nieue Flow: “With the new day comes new strength and new thoughts”, ooit gesproken door Eleanor Roosevelt (1184-1962).

Voor iedereen zullen die wel een andere betekenis hebben, afhankelijk van persoonlijke bagage, achtergrond en actuele situatie. Voor mij duiden ze op accepteren. Accepteren van wat ik niet kan veranderen.

Er zijn altijd wel dingen in je leven die je graag anders had gezien, maar waarop je weinig tot geen grip hebt om ze in de ‘goede’ richting te duwen: betere werktijden, minder dure crèche, minder gehannes in de supermarkt, socialere autobestuurders. Maar ook een gezonder lijf, minder stress en meer genieten van het moment kunnen daartoe behoren – dingen die je eventueel wel kunt bijsturen, maar die grotere offers vergen dan een paar keer per week vroeg uit de veren of elke dag een glas versgeperst sap naar binnen kappen – of zo is de algemene opinie.

Minder stress ligt nochtans wel binnen handbereik indien je van binnenuit een ander standpunt inneemt. Niet die van het ondergaan, het passief en lijdzaam over je heen laten komen, maar het actief opvangen, bestuderen en zoeken naar mogelijkheden. Waar komt je stress vandaan, wat kan je eraan doen, hoe ga je het doen?

Elke levensfase brengt zijn nieuwe, unieke uitdagingen met zich mee. Sommige zijn makkelijk te tackelen, andere vragen meer inspanning. Veel meer. Het is snel gezegd dat je iets waartegen je niet kunt vechten maar gewoon moet aanvaarden. Een chronisch ziek lijf bijvoorbeeld. Leer er maar mee leven. Of het verlies van je baan dóór dat chronisch ziek lijf: ach, helaas, je went er wel aan. Klopt, is ook zo, maar het vergt behoorlijk wat mentale energie om te ‘accepteren’ dat wat was niet meer terugkeert. In zo’n geval gebeurt accepteren in de eerste plaats bij jezelf.

Tel je zegeningen, sprak mijn schrijfmentor tot mij, jaren geleden. Tel je zegeningen, en tel ze elke dag. Ja, ook dat is een vorm van accepteren, alleen meer in de zin van berusting, voor mij. Ik tel mijn zegeningen, ik heb er genoeg. En toch zijn er dingen – fundamentele dingen die ik ooit onverwoestbaar en onveranderlijk beschouwde – die ik vandaag nog net zo onverwoestbaar en onveranderlijk had willen zien.

Wat vroeger gold, is geen vanzelfsprekendheid voor het heden, laat staan voor de toekomst – en ook daar is accepteren de beste manier om met de niet te veranderen veranderingen om te gaan. Jawel. Makkelijk, hè? Ik wou dat het ook zo makkelijk om te doen was.

Ik bots nog elke dag tegen die deur van de Verwachting en de Veronderstelling. Sommige gedragingen en reacties zijn immers zo hard ingesleten, door het vertrouwde van vroeger, dat ze moeilijk om te buigen zijn naar een aanpassing aan de nieuwe situatie. Accepteren is niet alleen een mentaal proces, maar ook een gedragsmatig proces. Er moet ook de bereidheid zijn om te willen aanpassen, om te wíllen ombuigen en van daaruit gedrag daarop af te stemmen. Een banaal verhaal; ik heb nu een elektrische fiets waarmee ik ons draakje naar school kan brengen. Mega-positief. Ik heb meer energie, meer kracht en ook meer goesting om actief bezig te zijn overdag. En dan merk ik dat ik, wanneer ik thuiskom, toch de neiging heb om eerst op de bank neer te ploffen alsof ik net de Himalaya heb beklommen – terwijl dat niet eens meer nodig is. Mijn nieuwe situatie van ‘minder getergd’ en ‘minder buiten adem’ en ‘minder zwak’ kost me af en toe behoorlijk wat energie *grijns*

Natuurlijk, dit laat zich schrijven als een luxeprobleem, maar voor elk probleem lijkt de basis me hetzelfde: kijken naar wat er is, naar wat je wilt, of je het überhaupt (wilt en) kunt ombuigen en indien niet: of je wilt proberen accepteren.

In relaties gaat het dan om samen willen werken aan iets gedeelds, aan iets van intiem geluk waarin je je allebei veilig en geborgen weet. Heb je een kind, dan hoort dat kind er ook bij: geborgen in dat nest dat je gevormd hebt, je moet rekening houden met elkaar. Accepteren van elkaars eigenaardigheden lijkt logisch, maar is in de praktijk een stuk moeilijker. Kijk maar eens naar het spreekwoordelijke dopje op de tube tandpasta. En toch.

Verwachting en Veronderstelling zijn hier cruciale begrippen. Shakespeare zei het al: “Expectation is the root of all heartache.” Maar iedere relatie brengt een bepaalde verwachting met zich mee: dat het goed loopt, dat je op elkaar afgestemd raakt, dat je je verbonden voelt. Wanneer die – in mijn ogen – basisverwachting er niet kan zijn, kan je dan nog spreken van een gezonde relatie? Ik weet het niet zeker. Wat ik wel weet, is dat te hoge verwachtingen en te veel veronderstellingen tot een chaotische puinhoop van miscommunicatie en frustratie leiden – waardoor voor mij communicatie een belangrijke rol speelt in het accepteren, niet alleen binnen de relatie, maar ook daarbuiten, in het algemeen.

Terwijl ik dit zo opschrijf, klinken Roosevelts woorden in mijn achterhoofd, als de echo van een belofte, iets waaraan ik me kan optrekken als de dag van vandaag niet lukt: er is altijd de dag van morgen. Dan voel ik me weer anders, dan zijn er nieuwe kansen en nieuwe gedachten om te overwegen. Maar altijd tel ik mijn zegeningen. Dat zijn de échte zekerheden. Dat heb ik al lang en breed geaccepteerd, ook al laat ik me af en toe nog vangen aan impulsieve reacties. Maar dat zal ik dan ook weer van mezelf moeten accepteren. Word ik op de duur nog blij van ook *grinnik*